fbpx

Waarom je best geen cappuccino bestelt na lunchtijd

Marzocco espresso machine

Italianen houden van koffie, daar bestaat geen twijfel over. En ik ook. Een van mijn vaste rituelen wanneer ik voet zet op Italiaanse bodem is meteen een koffie aan de bar (il bancone) bestellen. Ik ben pas echt weer thuis in Italië wanneer ik mijn eerste caffé (of espresso) binnen heb. Niet alleen in smaak, maar ook in de portemonnee een groot verschil met België. In toeristische plaatsen als Siena of Rome betaal je makkelijk € 1,30 voor een koffie, maar meer ook niet (tenzij je op een terras zit in de Milaanse Galleria Vittorio Emanuele II of op het San Marcoplein in Venetië). In minder mondaine oorden kost je espresso zelfs minder dan een euro. En da’s maar goed ook, want het aantal pitstops in de bar op een doordeweekse dag zijn niet van de poes.

Mokka’tje?

Ik drink graag een espresso na het eten, maar in België is dat moeilijk. Bestel ik een espresso op restaurant, krijg ik steevast dezelfde vraag van de man of dame in de bediening: “een mokka’tje?” Geen idee wie dat ooit heeft bedacht, een mokka’tje, het enige wat ik weet is dat dat brouwsel niet te drinken is. Om nog maar te zwijgen over de prijs die ze daar voor durven vragen. Ik ben dus gedwongen om mijn koffietje thuis te drinken. Daarom ben ik altijd blij wanneer ik in Italië ben en eindelijke echte koffie kan drinken. “Ja maar, die is zo sterk, dan slaap ik niet!” Als ik voor elke keer dat mensen mij dat zeggen een euro zou krijgen, dan was ik nu aan ’t rentenieren in Italië. Dat zit ook maar tussen je twee oren, want cafeïne komt alleen vrij door langdurig contact van water met koffie, zoals de percolator-koffie van de bomma, dus. Bij een espresso gaat het water net met hoge kracht en snelheid door het koffiemengsel waardoor een groot deel van de cafeïne zelfs de kans niet krijgt om vrij te komen.

espresso caffe

De ene macchiato is de andere niet

Sinds de komst van hipster koffiebars en niet nader genoemde Amerikaanse koffieketens is de spraakverwarring rond koffie er niet bepaald beter op geworden. Bestel je in Italië een latte dan bekijkt de barman je eens vreemd en krijg je gewoon een glas melk. Wil je een latte zoals wij die hier kennen, dan bestel je een caffélatte. Wil je daar ook nog graag een schuimlaag op, dan wordt het een caffélatte macchiato. Een (caffé) macchiato daarentegen kan freddo (met een beetje koude melk) of caldo (met een beetje warme melk) zijn. Wil je méér warme melk mét schuim, dan vraag je een cappuccino. Met melk, Never. Ever. met slagroom. Bovendien bestaat er een ongeschreven regel dat cappuccino (en bij uitbreiding elke variant met melk) enkel ’s ochtends wordt gedronken. Vraag me niet waarom, dat is nu eenmaal zo. Niet dat je manu militari uit de bar wordt verwijderd als je een cappuccino bestelt na lunchtijd, maar het is gewoon not done. Op welk exact tijdstip van de dag nu precies de grens ligt of het nog gepermitteerd is om een cappuccino te drinken, is niet echt gedefinieerd, maar de lunch is een goeie indicatie. Italianen vinden het heel gek dat je na een maaltijd nog melk wil drinken. Ma quale idea! (*wat een idee!) 

Vergeet het bonnetje niet

Italianen drinken hun koffie meestal staand, aan de bar. Snel, geen gedoe en bovendien goedkoper dan een zitje op het terras. In de meeste plaatsen (in elke bar, maar bijvoorbeeld ook in de Autogrill langs de snelweg) betaal je eerst aan de kassa en ga je daarna met het kassabonnetje (lo scontrino) naar de barista die je vervolgens je koffie geeft. Ieder zijn eigen taak, dat is handig en efficiënt. Je krijgt trouwens gratis en voor niks een bekertje (flessen)water bij je koffie als je daarom vraagt. Over bekertjes gesproken, Italianen zijn nogal van het plastic. Ze hebben duidelijk de memo rond duurzaamheid en recycleren niet gehad. Elk Italiaans gezin heeft naast het koffie-apparaat een houder met plastic wegwerpbekertjes staan en voor élke koffie wordt een niéuw bekertje gebruikt – ach, wat plastic meer of minder, nietwaar?

Nespresso, what else?

George mag dan wel een villa aan het meer van Como hebben, maar in de gemiddelde Italiaanse keuken heeft hij minder voet aan de grond. Move over, Nespresso, want volgens mij is de Napolitaanse koffiebrander Borbone absolute marktleider in Nespresso-capsules in Italië (niet dat ik daar al cijfers van heb gezien, maar ik kan alleen maar vaststellen dat werkelijk élke Italiaan die ik ken Borbone drinkt, in en buiten Italië). Voor een fractie van de prijs van Nespresso drink je een zeer degelijke koffieblend (misschien wat minder suave dan Nespresso, maar dat went snel, trust me). Een Italiaan valt nog liever dood dan Zwitserse koffie te drinken. En Napels is nu eenmaal bekend om haar koffiecultuur. Caffé Borbone bestel je trouwens ook in België eenvoudig online. Het enige wat ik minder tof vind aan Borbone’s Respresso is dat elke capsule individueel verpakt is. Het samenleven met Mr. Italiano heeft me daar al wat minder gevoelig aan gemaakt, maar het schuurt toch wat. Dat doen de Zwitsers in mijn ogen dan toch beter.

Koffiecapsule Caffé Borbone

Caffé e cornetto

Liefhebbers van een full English breakfast moet ik teleurstellen, want dat ga je buiten in de internationale hotelketens moeilijk vinden in Italië. Veel Italianen eten hun ontbijt buitenshuis, in de bar op weg naar het werk. Traditioneel is dat caffé e cornetto (koffie en croissant). Ik word daar niet blij van. Ik word sowieso niet echt blij van al die sugar overkill. Dus ik hou het meestal bij een koffie en richt dan al mijn pijlen op de lunch. In de grote steden (lees: waar veel Amerikaanse toeristen komen) vind je hier en daar wel een hipsterbar waar je een meer Angelsaksisch ontbijtaanbod hebt, but don’t hold your breath. Koffie wordt ook enkel gedronken bij zoete (dolce), niet bij zoute (salato) dingen. Nog zo’n ongeschreven regel. In Siena bezocht ik trouwens dé hipster hotspot van het moment, een tea-room. Het ding heet ook Tea-room, what’s in a name. Jong volk dat staat te drummen om een pot thee en een stuk taart te kunnen bestellen. Nooit gezien. Maar voor jonge Italianen blijkbaar het toppunt van cool. Kijk, dat vind ik dan weer vreemd. Geef mij maar een koffie aan de bar.

A presto, ragazzi!

Meer tips en verhalen over Italië?
Sì, volentieri!*

Genoten van deze post? Ik deel elke week een nieuwe post over mijn ervaringen in Italië, de taal, de tradities en andere italian shizzle. Lees je graag mee? Laat dan hieronder je naam en e-mailadres achter en dan valt mijn eerstvolgende nieuwsbrief ook bij jou in de bus. Ciao, a presto! (*ja, graag!)

Photo espresso by Louis Hansel @shotsoflouis on Unsplash